IMG-20160403-WA0189

Son zamanlarda kendime en çok sorduğum fakat cevabını ararken kafamın karıştığı bir soru “Her şey bu kadar normal mi?”

Yolda kendimle çelişik durumuma anlam vermeye çalışan, iç sesimle, istişare içinde ilerliyorum.

“ne olacak bu memleketin hali” sorusunu bile sormuyorum artık, gazetede bir şehit, bir tecavüz haberi gördüğümde sıradan bir durum gibi okuyup geçiyorum… !

Lise çağlarında ki gençlerin yetişkinler gibi aşk yaşamasına tepkisiz kalıyorum!

Vermiş oldugum sözleri yerine getirememek rahatsızlık vermiyor. Çünkü kendim için yaşamalıyım !

Zam gelmiş umurumda değil…! İnsanlar iki yüzlü riyakarmış o da umurumda değil ! Menfaatlere göre yaşıyormuşuz sorun mu bu?

Öğrenci, öğretmene… coçuklar ebeveynlere posta koyuyormus, koyar tabi onlar da bir birey !

Biri birini dövmüş, döver tabi hak etmiştir !

Milyon tane örnek verebilirim size…

Biz gezelim,yiyelim,içelim,eğlenelim hayat devam ediyor çünkü ya… !

Her şey bu kadar normal mi arkadaş ?

Ruhumuz,midemiz, aklımız her şeyi kaldırır kabullenir oldu bu sistem içinde…

Bu kadar tepkisizlik, bu kadar kabulleniş ürkütüyor…

Etrafımda olan bitenleri,kendimi anlamaya çalışıyorum. Anlamaya çalıştıkça kafam karışıyor. Sonra onu çözeyim derken daha çok dolanıyorum kendime. Sanki kendimin kaynanası gibiyim.

Çaresizlik hissimi bu kabulleniş, yada sessiz çığlık mı ?

Yoksa hepimiz çöldeki “bahtsız bedevi” miyiz ? Vahada bir sirk içinde avunan… Koca çölde susuz kalmış serap gören…

Şimdi sen söyle hayat, isyan mı bu, yoksa kabulleniş mi? Umursamazlık mı?

Her şey gayet normal gözüküyor ama fark edebildiniz mi acı gerçeği?

 Kendi mezarımıza toprak atıyoruz…

 

Özlem ÜNEY

 

 

 

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir