images

“Kapı sendromu”…

Böyle bir sendrom var mıdır ?

bilmiyorum…       

Sakin, dingin, aynı zamanda

gizemli bir sokak düşünün. Sokak

lambalarından kaldırım taşlarına

vuran sarı ışıkların huzurunu.

Sokağın sağında ve solunda

bulunan kapıları inceleyin.

Birbirinin aynı gibi görünseler de

ne hikâyeleri benzer birbirine ne de

sesleri.

Bazı kapılar ardına kadar açık,

bazıları kapıları, bazıları ise

aralıktır.

Kapalı kapıyı çalmak gelmez

aklımıza hiç bir zaman. Belki

kapının ihtişamından ya da

eskitilmişliğinden  etkilenir, kapıya

dokunur geçeriz sadece. O kapıyı

çalmak ” başımızın dertte 

olduğunu” gösterir sadece.

Ardında ki

hikaye ne olursa olsun kapalı

kapıyı çalmaktan başka şanşımız

yoktur çünkü !

Bilmediğimiz bir sokakta yürürken

bu seferde  açık kapılar çıkar

karşımıza, hemde ardına kadar

açık. Çaresiz ve zor durumda

olmamıza gerek yoktur. Gönül

rahatlığıyla girer çıkarız o

kapıdan.  Zaman ve statü

gerektirmez bu kapılardan içeri

girmek. kapının ardında ki hikaye

herkese açıktır,çıplaktır.

Sorgulamadan, tedirgin olmadan

kendiniz gibisinizdir bu kapılarda.

Ve bu kapılar hayat boyu hiç

kapanmaz!

Kapalı kapı umurumuzda olmaz,

açık kapıda da özgür ve

mutluyuzdur.

Ya peki sokakta bulunan aralık

kapılar!

İşte en sıkıntılı kapılar bunlardır

aslında.

Bizi heyecanlandırır, usulca

yaklaşmak isteriz kafamızı

uzatmak. Merak uyandırır aralık

kapılar. Cesaret edip bir adımdan

fazla atamazsın eşikten içeri. Elinle

o kadar yavaş dokunursun ki

kapıya içeriyi görmek için. Kapı

azıcık gıcırdadığı anda geri

çekilirsin ürkerek. Orada öylece

durursun. Kapının aralık oluşunun

yarattığı gizem seni etkiler. Ya

cesaretini takınıp her şeyi göze

alacaksın, ya da aklında ki  soru

işaretleriyle dolu vaziyette oradan

uzaklaşacaksın. Aralık olan bu

kapının eşiğinde adımlarını bir

ileri bir geri atmak seni öyle yorar

ki, yoktan yere mutsuz

olursun. Nasıl çalacağımızı, hangi

anahtarla açacağımızı

bilemediğimiz, önünde öylece

kalakaldığımız kapılardır aralık

olanlar. Bu kapıların eşiğinde

ümitler sabırla bekleriz…

Her yolun sonu bir kapıya

ulaşır, kendimizdir aradığımız

bütün kapıların ardında.

“Her kapıyı açan bir anahtar,

aralayan bir çift söz mutlaka

bulunur yüreğin derinliklerinde.

Hiçbir eşik, önünde beklemesini

bilenler için sonsuza kadar

karanlık değildir. Unutmayın! “

Eşiğinden geçtiğimiz kapılar kadar

yol yürür, iz bırakırız hayata;

eşiğinde durduğumuz kapılar

kadar nefes alıp veririz .

Sizin kapınız ne alemde !

Özlem ÜNEY

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Previous Post
«