BİR ÇOCUK GİTTİ…

24 Ağustos 2013

veda

Hep sevmek sevilmek ister bunu dile getiririz.

Aslında hepimiz severiz ve hepimizin de bir yerlerde muhakkak  seveni, sevenleri  vardır.

Fakat buna rağmen yine de ısrarla sevilmek istediğimizi söyleriz.

İstediğimizin “sevilmek” değil,

anlaşılmak olduğunu hiç aklımıza getirmeyiz.

İçimizde ki o kocaman boşluğun

sebebi, etrafımızdakilerin sadece

bizi sevmiş olmalarıdır aslında.

Annemiz sever, babamız sever, çocuğumuz sever, arkadaşlarımız sever…

Sadece sevmek… anlamadan

sevmek…!

Anlamadan dinlediğiniz yabancı bir

müzik parçası gibidir.

Sadece melodiyi, ya da söyleyeni duyabilirsiniz..! Ama o’nun ne anlatmak istediğini hiç bir zaman hissedemezsiniz. 

Bazen bir klarnet solo çok şey anlatabilir insana ..

Usta ellerde o enstrüman  ağlarken,

farkında olmadan siz de ağlarsınız..

Sizin vurulduğunuz yerden vurur

notalar..

Aynı yerden kanar.. aynı yerden

acır…

Ağlatır ağlatmasına ama, içini

burukta olsa bir huzur kaplar.

Neden Mevlana’yı severiz hepimiz? ,

neden aşığızdır? 

Çünkü bizi anlatır her dizesinde..

Anlaşıldığını ve anladığını

hissettiğin insanı bulmak ve

ardından sevmek gibi.. 

“Bir yerlerde ben varım  ”

diyebilmektir .. 

 Tuhafım,anlamsızım, garip bir

haldeyim bugün.

Tarifi yok sanki bu duygunun..

Çünkü, bir “BEN”  gitti, bugün

benden uzaklara…!!!!!!

Bakışları ürkek,sevdası isyankar,

her şeye rağmen gülümseyen  bir

çocuk gitti bugün benden !…

Gözlerimi dikip, sol yanından

baka kaldım sadece.

İşte o yüzden “SEVGİM ACIYOR”

galiba 

Özlem ÜNEY

 

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Next Post
»