tumblr_m2x7slzZWA1r3n3uho1_500

Bazen, öylesine özlersin ki şimdiyi,yarını bekleyemez özlemin…

Bir an da susarsın,aylar,  yıllar sonrayı hatırlarsın …!

Vazgeçer insan bazen….

Sevmediğinden, sevilmediğinden değil..

Gücünün bittiğinden vazgeçersin ,öyle çok

yorulmuşsundur ve öyle çok kaybın olmuştur

ki bu hayatta kendinden vazgeçistir bu .

Bazen kendini anlatabilmekte çaresiz kalıştır vazgeçiş… 

Aslında, tüm bedeninle ,yüreğinle,

olabildiğince içten, dürüst, ruhunla

anlatmak istediğini anlatmana, hatta bazen mecbur kalıp cümlelere dökmene

rağmen karşındaki duvar gibi kalır.

Çaresiz içine dönersin.

Biri sanki sana “sus” demiştir, içindeki çocuk ölür o an da sanki…

Gücüne gider ama susarsın..

Belki biraz yaralı, belki biraz küskün.

Sonra vazgeçersin anlatmaya çalışmaktan.

Önce karşındakiyle konuşmaktan vazgeçersin

Susarsın…………..

Bazen  susmaktır senin  vazgeçişin…

Bir dağın tepesine çıkıp avazın çıktığı kadar susmak..

Susmak yetmez, kaleme küser yazmaktan vazgeçersin

“Küçücük hayatlarımız var ve içine sığmayan kocaman acılarımız..

Taşıyamadığımız­ tonlarca yükü sırtlıyoruz her gün..

Hayır diyemediklerimi­z yüzünden kendimizi acıtıyoruz..

Kelimelere dökemediklerimi­z yüzünden parça parça dökülüyoruz gözümüzün önünde..”(*)

 Bazen herşeyin anlamsız olduğu anlar olur,

nefes almanın bile acı verdiği dakikalar,

çevrenizdeki herşeyden soyutlanmak

uzaklaştırmak istersiniz kendinizi, saçma ve

sıradan bahanelerle…

Bir adım uzağındayken bile vazgeçersin

yanına gitmekten bazen,

Nedensiz,niçinsiz,sebepsiz gibi gelir ama çoktur nedenlerin ve niçinlerin.

An gelir özgürlüğünden bile vazgeçerirler seni.

Bazen herşey için bazen der ! hayatının en önemli vazgeçişini yaparsın

Hayatın en acı yanını  “ölüm” diye öğrettiler hep bize.

“Ölüm” değildir aslında, vazgeçişlerimizdir…!!!

Kendimizden bile…

ÖZLEM ÜNEY

 

 

(*) bu bölüm alıntıdır.

Bunları da beğenebilirsiniz:

2 Comments for this entry

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir