Ah! “Satmışım anasını ben bu dünyanın ” diye bağırmak geliyor içimden bu akşam.

Ne diye kasıyorsak kendimizi ?

Beklemediğim bi an, beklemediğim bi insan, beklemediğim bi haber…

Ardından bütün gün isyaaannnn !

Mutsuz muyum ? Hayır değilim…

Dertli miyim ? Hayır değilim….

Peki ya bunalımda mıyım ??? O hiç değilim…

Sadece gücüme giden birikintiler var… Haksızlıklar var…

Bazı insanların hiç konuşmadan sadece ve sadece ses tonlarındaki ve beden dillerindeki çirkinlikleri, hırsları var gözümün önünde bu akşam…

Önüm,arkam,sağım,solum her yanım taktik…

Elimde değil dayanamıyorum bu tarz insanların yeryüzünde varoluşlarına …

Canı acıdığında can acıtmayı, dara düştüğünde dara sokmayı, düştüğünde düşürmeyi, ağladığında ağlatmayı  tercih ederler hep nedense…

Yapılacak bişey yok aslında psikolojik savaş bu , çaresizliğin savası…!

Sen savaşmasan da seni de çekerler savaş alanının tam ortasına.

 Mecbur kalırsın kendini korumak için savaşmaya…

İki gruba ayrılmışız, bir kısmımız yük olmaya, bir kısmımız da yük taşımaya  gelmişiz sanki..

Sizi bilmem ama ben yük taşıyanlardanım , buna kesinlikle emin oldum artık.

Tüm sırt ağrılarıma rağmen yük olmaktansa yük taşımayı tercih ederim yine de…

Neden mi ? Yük alanların elleri yapışacak yaka aramaz, kimseyle uğraşacak vakti yoktur, çünkü elleri sürekli taşın altındadır, meşguldür..

Zaman zaman taşıdığım yüklerin ağırlığından, pili bitmiş fotoğraf makinası gibi oluyorum. Kimseyi ama kimseyi çekemiyorum..

Kendi bahçesinde dal olmayı becerememiş o kadar çok insan var ki…

Başka bahçelerde ağaç olmaya çalışıyorlar ..

Anasını sattımının dünyasında herkes bir ego savaşı peşinde…

Tuhaflıklar abidesi dolu ortalık.

Gerçekten sıkıldım iyi olmaktan,iyi düşünmekten, herkese hak vermeye çalışmaktan, empatinin allahını kurmaktan,emeğimi,sevgimi,paramı bonkörce hiç kimseden esirgemeden harcamaktan…

Her geçen gün neye yaklaştığımın farkındayım… bilmediğim, uzaklaştığımın ne olduğu!

Durup düşünüyorum biran, veee sonra” Bir daha dünyaya gelirsem anasını satarım” diyorum kendi kendime…

Sonra da yine kendi kendime gülüyorum  “Ben kim dünyanın anasını satmak kim”  diyorum 🙂

Hayatta yaptığımız hatalara tecrube diyoruz; bu tecrubeler uğruna en kıymetli zamanımızı kaybediyoruz.

Peki bu geri dönüşü olmayan zamanımızı bize kim geri verecek?

“ASLA HİCBİRSEY BİR GUN ONCESİ VE ONDAN ONCESİ GİBİ OLMAYACAK”…!

O yüzden sizde birikmiş olumsuz duygularınızdan kurtulun . “Satın anasını gitsin dünyanın ” 🙂

 

Özlem ÜNEY

 

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

2 Comments for this entry

  • Halil dedi ki:

    Selamlar Özlem Hanim..
    Yine kendinize has güzel duygularinizi bizlerle paylasmissiniz yüreginize emeginize saglik efenim..büyük bir keyifle okudum:))

    sunu söylemek isterim ki siz gercek manada insan olmayi secmissiniz buda en güzel sey bence..hic bir zamanda bu güzel hyularinizdan vazgecmeyin..bende sizin gibi elimden geldigince cevremdeki insanlara,tanisamda tanimasamda bir sekilde yardim etmeyi severim,ederimde ama bazende haklsizlikla rkarsinda kendimi kullanilmis ve bir kenara atilmi mendil gibi hissederim bu nara ragmen insanligimdan vaz gecmem yinede:)

    saygilarimlaa güzel günler dilerimm..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir