Seni bulduğum o ilk gece sana ilk kez dokunurken korkularla doluydum.

Daha ilk dokunuşunda içime sindin..!

Sen benim durup, düşünmeden ilk dokunuşta içime sinen tek duygusun.

Seni benim olmadan çok sevdim ben.

Öyle içime sindin ki kapattın bütün sahte dünyaları…

Hatta bak ne diyeceğim sana, bana Mevlana gibi geldin sen.

Yani göründüğün gibi, oldu ğun gibi geldin sahtelikten bıkkın ruhuma.

İçimde biriktirdiğim bir an bile harcamaya cesaret edemediğim tüm özlemler özgürlüğüne kavuştu senle beraber…

Çok az insan vardır sevgi sözcüklerinden korkmayan, ama sen o kadar sevgi dolusun ki değil korkmak bunu sunmaktan bile zevk alıyorsun.

Öyle içime sindin ki, ne olur içimi sakın acıtma…

Bırak yaşayalım içimizden gelen duyguları.

Sevelim, çoook özleyelim hatta bunun için acı çekelim.

Ama noolurr içimi acıtma…

İnsan herkesi sevebiliyor, hatta çiçeği böceği bile.

Aşık bile oluyor belki sık sık..

Alışıyor da birilerine bazen…

Ancak herkesi içine sindiremiyor.

Heeeyyyy içime sindirdiğim sen, hiç bir zaman seni anlatamasam da, benim olamasan da iyi ki varsın…

Bazen doğru olanı yapmak için, en çok istediklerinden vazgeçersin. Ya da vazgeçmeden eksik de olsa yaşamak istediklerini yaşarsın!

Sen benim içime sinen, eksik de olsa tam yaşananımsın.

Bu kadar kolaydı aslında benim içime sinmek sen “kendin oldun ” o kadar!..

İşte hayat böyle bir şey…

Bugüne kadar neden bekledin bilmem ki ..!

 

Özlem ÜNEY

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir