Haftanın en sendromlu günü olarak bilinen Pazartesi gününün gecesi oldu çok şükür..

Bu gece yazı yazmak gibi bir niyetim yoktu aslında..

Bilgisayar ve televizyon karşısında günün yorgunluğunu atmaya çalışırken yaptığım bir kaç görüşme coşturdu …

Çilekli.. yoğurtlu… çikolatamı keyifle yerken sırtımı da bi güzel kalorifer peteğine dayamıştım…

Kedi gibi mayışmama rağmen yazasım geldi bir anda

Dertleşmek geldi belki içimden… Bu gece duyduğum bir söz, karşılaştığım bir tavır iyi yada kötü götürdü yine beni bir yerlere…

Bugüne kadar hayatıma giren tüm insanlara sonsuz kredi verdim..

Ama artık kredilerim bitti galiba..

Kimseye kredi verecek, sonra da onun faizini ödeyecek gücüm kalmadı belki de.

Belki biraz tahammülsüzleştim, belki de içimde bir yerlerde ufacıkta olsa

güvensizlik kaldı, hatta kocaman bir korku var belki de yüreğimin tam ortasında…

Bazen bazı insanlar sizi sadece yalnızlıkları geçene kadar yanında tutarlar…

Bazen de hep yanınız da dururlar ama hiçbir zaman yanınızda olmazlar..

Her ne olursa olsun en kederli olduğum zamanlarda bile mutlu olmayı becere bilenlerdenim ben galiba..

Hani demiştim ya kredim sonsuzdur diye… Krediye  ihtiyaç ve kriz anında gerek duyarız değil mi ???

Sonra da aldığımız krediyi amacına uygun kullanırız..

Mesela taşıt kredisi ise araba.. ev kredisi ise ev alırız.. doğal olarak..

Araba yerine yat… Ev yerine saray almayız 🙂

Çoğumuzda malesef aldığımız kredileri amacının dışında kullanıyoruz..

Alana kadar banka memuruna ve kefil olacak kişiye bin türlü şirinlik yapıyoruz.

Akıllandığımız ve bir daha asla kredi borcu yapmayacağımız sözünü veriyoruz..

Emin olun krediyi aldıktan 1 hafta sonra her şey değişiyor ve siz bir süre sonra yine bankanın yolunu tutuyorsun…

Sonuç banka kredi vermiyor … Neden mi ? Sizce..!

Fakat her türlü kredimin amaç dışında kullanılmasına rağmen sevgim bitmedi kimseye…

Kocaman sevgi dolu bir kalp, tüm bıçak darbelerine rağmen sapa sağlam duruyor yerinde..

Ama ne olur ona bari dokunmayın.. Tüketmeyin…

İstemesem de, az da olsa kendiniz gibi yaptınız beni de ..

Hiç olmazsa “özlem dolu sevgim” bana kalsın… 

Hepimiz denizciyiz fırtınalı okyanusta biliyorum..

Birileri haksız yere canımızı acıttı, bizi istemediğimiz açıklamalar yapmak zorunda bıraktı, kredilerimizi tüketti belki ama biz büyüdük bu arada..

Bir arkadaşımın bir önceki yazımla ilgili yaptığı bir yorum geldi aklıma;

 “Griden uzaklaşsan da, siyah ya da beyaz da durduğunu söylesen de, renkleri

gökkuşağının sende, görebilene… umutsa umut, hayatsa hayat, düşse düş…

güzellikleri renklerin, dans ediyor özlemle, sende… sendelesek te zaman zaman,

ayakta kalabilmek güzel… kelimeler, onların sihri… çoktan sıyrılıp suretinden

aslınla buluştun, sen sensin güzel olan bu… yalın… doğal… beyaz bir özlem…”

İşte önemli olanda suretimizden sıyrılıp aslımızla buluşmak galiba…

Ne demiş Can Baba ;

“Ömür dediğin üç gündür; dün geldi geçti, yarın meçhuldür. O halde ömür dediğin bir gündür; o da bugündür… ” 
Sevgiyle kalın…
Özlem ÜNEY

 

 

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Previous Post
«