SOBEEEEEEE…!

12 Kasım 2011

 

 

Bazen kendini tanıyamaz insan…

Kendini hiç düşünmediği, ummadığı, hayalini

bile etmediği bir durumun içinde buluverir

aniden..

Öldü sandığı duygularının ölmediğini bir yerlerde yaşıyor olduğunu farkeder..

“Yaşasıınnnnnn” bunca darbeye rağmen

kalbim hala yaşıyor diye çığlık atarsın

kendi kendine..

Fakat kalbinin sesini de, attığın çığlığı da kimse

duymaz..

Duymasına da gerek yoktur zaten, sen öldü

zannettiğin kalbinin aslında yeniden

atabildiğini hissediyorsundur artık..

Heyecanlanırsın, korkarsın, elin ayağına

dolanır ne yapacağını bilemezsin ama

mutlusundur.

Cesaretli, ne istediğini bilen bir yürek

sayesinde sende biranda yüreklenmişsindir..

Sen birkaç saat öncesine kadar sokakta sessiz

sessiz  etrafındakilerle kovalambaç,saklambaç

oynarken biri gelip seni sobelemiştir…

Hem öyle bir sobelenmişsindir ki bir daha

 saklambaç oynamak bile istemezsin..

Herkes, senin saklandığın yeri bulup, oradan seni çıkarmak için uğraşırken..

Oyuna son dakika dahil olan arkadaşın kıvrak

zekasıyla sana  ” SOBEEEEEEEEE”  demiştir..

Artık saklanmak yok..

Oyun bitti ben sobelendim artık .. 🙂

Ya sizzz… !

Özlem ÜNEY

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir