İnsanız işte bazen bile bile yanlışın üstüne gideriz..

Yanlıştır yaptığınız seçim sizi mutlu ettiği kadar üzer çoğu zaman..

Ama kalbimize duygularımıza söz geçiremeyiz..

Ölümün soğuk nefesini  bile bile üstüne üstüne gideriz…

Kanser hücresi gibi… Gittikçe çoğalır sarar bütün vücudunu

Kurtulmanın yollarını arar durursun bir taraftan, bir taraftan da buna sebep olan virüsü azdıran zararlı alışkanlıktan  vazgeçemezsin..

Herkesle çarpışırsın günlerce , seni sevenler senin bu zararlı alışkanlıktan vazgeçersen herşeyin yoluna gireceğini söyler..

Sen ise ısrarla onun sana asla zarar vermeyeceğini savunur durursun..

Belki de kendini buna inandırmak istersin… Ama her geçen gün yavaş yavaş bitiyorsundur…

Yanılmış olduğunu, etrafındakilerin haklı olabileceği ihtimalini bile düşünmek çıldırtır seni… İnatla yoluna devam edersin…

Aslında hastalığa neden olan sebep daha öncede birçok kişiyi hasta etmiş ve öldürmüştür bunu da bilirsin…

Gözünle şahit bile olmuşsundur, anlatmaya çalışanlar bile olmuştur bu durumu sana ..hepsi nafile…

Başını dayadığın omuz, girdiğin kalp mayın tarlası gibidir…

Sevmişsindir, inanmışsındır, güvenmişsindir, nedense aklının değil kalbinin sesini dinlemek istersin…

Herkes arkandan bağırır duymassın…

“Ben ne mayınlı tarlalar gördüm “dersin…. Israrla hislerine güvenerek tarlada yürümeye devam edersin….

Bu arada virüs iyice yayılmış hastalığında ilerlemiştir…Tarladaki mayınların yerini tespit edemez hale gelmişsindir…

Aniden tarladan çıkman gerektiğini düşünür dönmeye karar verirsin…

“Mayın tarlasında bir adam sevmişim aşk sanıp da, soyunup korkusuzca çırılçıplak kalmışım,elimden tuttuğunda öyle bir güvenmişim ki.Hep sanmışım..” dersin kendi kendine …

Ama artık çok geçtir bunun için…

Çünkü son bastığın yerdeki mayın patlamıştır….

Ve sen ölmüşsündür…. Hem de paramparça …

 

Özlem ÜNEY

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir