Yine oturum bilgisayarım başına bir hevesle…

Ne yazsam,bu yazıya nereden başlasam …

Biliyorum sonu yine sana çıkacak 🙂

“Sen”… diye başlayıp, “Sen”… diye bitireceğim cümlelerimi!!

Aslında benim bu durumdan pek de şikayetim olduğu söylenemez, ben memnunum yazılarımdan ve duygularımdam…

Çünkü  “Özlemin” kendisi var bu yazılarda ..

Bir anda Masmavi mucizem oldun benim..

Her yerde, her şey de sen varsın,  nefesim oldun sanki ..!

Gülüşünü düşünmek bile içimi ısıtıyor..

Ağlatan tüm şarkılar bir anda  seninle birlikte anlamsızlaştı komik bir hal aldı.

Sen mutluluktun ve ben seni yaşıyordum.

Üzülecek bir şey yoktu ki senin yanındayken , en acılısından arabesk çalsa ne yazar..

Offf yaaaa…

Bak ! söylemiştim en başta…

Farkında olmadan şu ana kadar yine “Sen” i yazdım…

Diyorum kendime yapma, etme, yazma diye ama olmuyor işte.

Beynimden, kalbimden geçenleri bir tarafa atıp gereksiz ahkamlar kesemiyorum buralarda..

Belki yıllar sonra geriye dönüp baktığımda bu yazdıklarımı okurken kahkahalarla  güleceğim, belki de çok canım yanıp ağlayacağım…

Kime nee… Kimbilir  ????

Benim ne geçmişle, nede gelecekle bir derdim yok…

Şu an, neyim, kimim, nerdeyim, ne hissediyorum, ne yaşıyorummm…

Hepsi buuuu…….

Niran Ünsal ne demiş 🙂

” Dilimden düşmüyor.. Kolaysa gelde al … İçimden söküp aşkını”…

Amandaaa amaaan 🙂 Ne damar yaaaparmışııım…

Biranda yazı nerelere gitti..

Anlayacağın bugünde seni “saygı” ve “sevgi” ile anmış olduk 🙂 🙂

Bu  özlem hiç bitmeyecek… Bu iniş-çıkışlar yokuşlar beni yorsa da sen hep aklıma düşmeyi başaracaksın..

Gözlerim boş boş ekrana daldı birden… Yaş aktı akmadı gibi… Öylece duruyorum sadece…

Seni özlüyorumm…

 

Özlem ÜNEY

 

 

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir