Aşkı aramıyordum ki ben.

Sen ve ben, biz birbirimizi aramıyorduk ki.

Ama bulduk birbirimizi. Bulduktan sonra başladı kendimizi aramalarımız.

Seni kalemin ucunda, sayfaların ortasında bulmuştum.

Fırtınalı bir hayatın ortasında buluştuk..”

Sen, kendine yakın bulduğun insanların sana yaptığı hatalardan şikayet ediyordun., bense uzun yıllar acısını çektiğim yaşanmışlıkların yaralarını sarmaya çalışıyordum.”


İyi birer dosttuk, her şeyi paylaşır olmuştuk.

Bu yakınlaşmamızın kısa bir sürede olmasına rağmen zamanım öyle tatlı, öyle güzle geçiyordu ki içimizde ki kıpırdanmalardan habersizdik.

Ama sen……

Sen yaşamın içindeydin. Sana güzel sözler söylemek istedim …

Sen  hayatta tanıdığım en güzel şeydin…

Biliyormusun bu yazıya başlarken en çok hitab şeklinde zorlandım..

Sensizlikle başladım yeni bir güne …

Bu nasıl birşey biliyormusun? Bilemezsin… Bilseydin aynı acıyı sende yaşasaydın yaşatırmıydın bana bunu..

 

Gözlerime hiçbir zaman yalan konuşturmayı beceremedim, yüreğimin aynasıydı onlar, olduğu gibi yansıttılardı hislerimi…

Sana bir kez olsun yalan bakmadım…

Yalan konuşturamadım yüreğimi…

Yada yalan şarkılar söyletemedim…

Küçük bir oyun oynuyor gibiyiz sanki. Ben ebe olmuşum sen saklanan…

Peki seni bulamazsam; ?

Gülmeyi unuttuğun zamanlar, kimleri çağıracaksın yanına..?

Hüzünlerini kovan yürekli biri var mı yani..? Hani bir anda gelip de o puslu havayı dağıtan, güldüren, hüzünlerini bulamayacağın yerlere saklayan biri.. Sen dayanamazsın yalnızlığa.

Yalnız kalmak sana acılarını hatırlatır.

Yalnız kalmak sana çocukluğunun masum düşlerini hatırlatır..ağlamak istersin ama ağlayamazsın.

Yalnız kalmak sana tutunamadığın sevgileri hatırlatır; çaresizliğini, yıkılmışlığını…arkanda bıraktığın, dokunmaya korktuğun özlemleri. Yalnız kalmak sana göre değil sevgili..

Sen yalnızlığında kendinle karşılaşır ve ürkersin yüreğinin saatlerce sana karşıt konuşmalarından.

Unutma.
Nasıl sensizliği ben yaratmadıysam,o zaman tadacağın bensizlikte benim eserim olmayacak….

Sen beni değil ,sen sana bakan gözlerimin sana bakışlarındaki pırıltıyı sevdin…

Sen…adını söyleyişimdeki aşk dolu tınıyı sevdin…Sen seninle dolu kalbimi sevdim..

Hayat ne tuhaf değil mi…?

Bugün seni çok ama çok özledim de söylemek istemedim.

Niye öyle burnumun sızladığını, içimin burulduğunu, gözlerimin çaktırmadan ıslandığını anladım da ondan seni özlediğimi söylemedim….

Bırak işlerini de ben söylemeden kendin gel…

 

 

Karmakarışık alıntıda var, benden de var bu yazıda…

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir