Susmayan sesler çoğaldı hayatımızda.

İç seslerimiz sustu. Yerini susmak bilmeyen cep telefonları ve bu telefonlardan yükselen melodilerin sesleri  aldı.

Kişiliklerimize ve ruh halimize uygun binlerce melodi çalıyor bütün gün etrafımızda..

Kiminden neşeli, kiminden romantik sesler,  geliyor kulağımıza.

Bu sesleri dinlerken,durmadan birileriyle konuşurken duymaz olduk kendi sesimizi.

Hatta unuttuk bile içimizdeki sesin varlığını.

Çünkü cep telefonlarımız susmuyordu ! Bizi kendimizle bırakmıyordu…

Susturmalıyız artık sahte sesleri…

Sesleri susturmayı başarabilirsek işte o zaman  içimizde gelen o sesi yine duymaya başlayabiliriz.

Yeniden cesaretlendirmemiz gerekli içimizdeki bu sesi, belki küsmüştür, belki de unutmuştur konuşmayı..

Kendimizi herkeste bulur ama bir tek kendimizde bulamaz hale geldik ne yazık ki !!

Sesleri susturabilsek, kendi sesimize kulak verebilsek.. Nasıl göründüğümüzü ve  kim olduğumuzu  anlatırdı belki bu ses uzun uzun bize.

Bir anlamda gerçek aynamız olurdu, böylece kimseye gerek duymazdık. Başkaları olmadan da görebilirdik kendimizi.

Hep başkalarıyla var olur olduk.

Cep telefon sesleri S.O.S veriyor, acilen susturmalıyız.

Yüzlerce anlamsız, sahte gürültüü… !

Hadi hep birlikte kendi sesimize unuttuğumuz iç sesimize kulak verelim, yüzleşelim kendimizle ve gerçek yansımayı görelim..

Biliyorum ki o zaman çevremiz gerçek insanlarla dolu olacak..

Kalabalıklar içindeki yalnızlıktan kurtulacağız..

Etrafımızı saran gerçek insanlardan biride biz olacağız.

Kendimizi gördükçe, gölgelerden kurtuluruz belki ne dersiniz ???

Özlem ÜNEY

Bunları da beğenebilirsiniz:

2 Comments for this entry

  • cep telefonları hakkındaki duygularınız çok isabetli, daha iyi anlatılabilir miydi bilmiyorum. sinsice o kadar çabuk yayıldılar ki, bir solup alıp üzerilerinde düşünemeyeceğimiz kadar sıradanlaştılar. asıl yakın olmamız gereken kendi sesimizken onlar konuşuyorlar artık bizimle.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir