Bugüne  kadar hayvanlara ve özellikle köpeklere karşı abartılacak kadar büyük bir korku vardı içimde.

15. Mayıs.2011 itibariyle bu durum sona erdi sayılır.

Yada hayvanlarla aramda oluşacak köprünün ilk temelleri atıldı diyebiliriz 🙂

Köpek sevmek ayrıcalıktır derdi bir arkadaşım.

Ben ise değil sevmek, “köpek” kelimesini duyunca bile kalbi çarpanlardandım.

Güzel bir kahvaltı ile başladım güne.

Oldum olası  pazar kahvaltılarına bayılırım, keyfi başka oluyor nedense.

Kahvaltının ardından, taktım eşofmanlarımı  üstüme ver elini eylem…

Tüm Türkiye’de gerçekleştirilen “İnternetime dokunma” yürüyüşüne katıldım.

Sonrasında arkadaş ve dostlarla sohbet, çay,kahve.

Günün sürprizi sonradan geldi… Sürpriz ne mi? Kocaman bir köpek 🙂

Böyle bir günde karşılaşmayı  düşündüğüm en son şeydi.

Ve gördüğüme bu kadar mutlu olabileceğimi hiç düşünmediğim bir köpekti bu.

Bu köpek başkaydı sanki, sevmek, sevilmek için yaratılmıştı adeta.

İçtendi,samimiydi ve benim gözümün içine bakıyordu nedense.

Bir hüzün vardı gözlerinde, masumdu fazlasıyla.

Sanki köpek değildi, bana bir şeyler anlatmaya çalışıyordu.

Köpeklerden deli gibi  korkan ve kaçan ben bir arkadaşımında yardımıyla birbirimize merhaba dedik.

Kendime inanamıyordum, bir köpeğe hemde kocaman bir köpeğe dokunuyor,elimle fıstık yediriyor ve seviyordum.

Bir taraftan kalp atışım hızlanırken,bir taraftan da ilk defa bir köpek sevmenin mutluluğunu yaşıyordum.

Evet o bir köpekti cinsi ne bilmiyorum. Bildiğim tek şey benim ona köpek demek istemediğim.

Belki bir adı vardır onu da  bilmiyorum.

Ama ben ona “Dost, hayat,şans,huzur” demek istiyorum hatta ruhum bile diyebilirim.

Çünkü farklı bir ruhu vardı bizim Romeo’nun.

Oleyy buldum onun adı “Romeo” olsun…

Saatlerce bıkmadan usanmadan oynaştık Romeo ile.

Alıp içime koyasım gelmişti, o kadar sıcak, sevgi ve huzur doluydu ki verdiği enerjiyi anlatmam zor.

Ayrılık vakti gelip çattığında Romeo ile vedalaşmamız zor oldu, utanmasam ağlayacaktım.  ” Gitme ne olur ” dercesine  öyle bir bakıyordu ki, kalbimin cız ettiğini hissettim o an.

Evet ben bugün bir ilke imza attım ve bir köpek sevdim, adını da  “Romeo” koydum.

Romeoyla güzel bir ikili olduk, oda, bende çok mutluyduk bugün.

Bir daha ne zaman görürüm bu dostumu bilmem, ama aklımın bir köşesinde hep olacak.

Son bakışını, kendini son kez sevdirdiği andaki halini unutmam mümkün değil.

Hayata dair bütün sorularımın cevapları Romeo’nun  gözlerindeydi sanki..

Eğer sizinde benim gibi korkularınız varsa hayvanlar ve özellikle köpeklerle ilgili, bunu aşmanız an meselesi. Ben yaptıktan sonra herkes yapar.

Umarım Romeo ile en kısa zamanda yine buluşurum.

Ona kocaman bir teşekkür borçluyum, bana kendimi iyi hissettirdiği ve onu sevmeme izin verdiği için…

 

Özlem

 

 

 

 

 

 

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

2 Comments for this entry

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir