Yazmayacağım bir daha demiştim…

Dayanamıyorum içim içime sığmaz bir  hal alıyor yazmayınca.

Gönlümün seside kalemimde susuyor ama bugün.

Ve kalemimi sustururken içimdeki herşeyide yakıyorum belki.

Konuşan, ağlayan, yazan, çizen ve en sonunda susan ben..

Dün ne yazılmış, hatta düne kadar yazılmış ne varsa

Yüreğimi ve tüm yaşanmışlıklarıyla birlikte fırlatıp atıyorum!

Konuşan tek yanımı “kalem” imi susturuyorum.

Geriye ne anlatılacak bir masal, ne közüne üfleyecek rüzgar, ne yanaklardan

süzülecek bir damla yaş, ne tebessümle anılacak bir anı, nede muhabbete

dair bir konu bırakıyorum…

Kimseye isyan değil, sitem değil bu yazdıklarım…

Sadece başkalarının huzuru  için yine kendimden gidiyorum…

Siz rahat olun yeter !

“Susmadan” az önceki nefes alışlarım belki de !

Bugüne kadar kalemim, içimde ne varsa onu yazdı.

Şimdi ise içindekini yazamıyor, yazamadığında “Kalem” başka kalem oluyor.

Ne gerek var ki o zaman sahteleşmeye..

Ayrılıklar her daim üzücü olsada, öyle ayrılıklar vardır ki tadına doyum bile olunmaz.

Birçok şeyi kalanlara öğretip öyle gider giden.

Bu gidişte öyle bir gidiş, ayrılış belki de..

Çoğu zaman susarak;

Çoğu zamansa yazarak anlaştık …

Abartılı ve süslü cümlelere yer vermedik hiç bir zaman …

Aramızda kısa sürede farklı bir bağ oluştu sizlerle, karşılıklı sevdik birbirimizi , tanımadan . Sadece kelimelerin cümlelerin kurduğu bir köprüydü bu..

Bir tarafım diyor ki:

” Kapatma yüreğini, yüreğinin pencerelerini, Beyaz kağıt kalem senin sesindir. Yaz, söv, say, dök kelimelerini. Yaz ki ibret olsun ders olsun okuyana, yazdıkların bir sürü yüreğe ilaç oluyor. Küsme ,küstürme kalemini. Pire için yorgan yakma “…

Yok.. yoookkk… başka yolu yok bunun…

Artık acımı, mutluluğumu anlatmayacağım.

Hiçbir satır bilmeyecek benim duygularımı

Üzüntüm, sevincim satırlara anı olarak kalmayacak.

İlkler sonlar ile biter, sonlar ise ilkler ile başlarmış.

Ve keşke yok etmeseydiniz bütün duygularımı…

“Susmadan” az önceki nefes alışlarım bütün bunlar biliyorum ..

En yakın dostumla vedalaşma vakti bugün !..

Belki de kalemimin gözyaşları…

Kalemimi kırıyorum bugün..

Çünkü “ARTIK YAZMAYACAĞIM”…

 

Özlem ÜNEY

 

 

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir