Bu aralar pek bi durgunum.

Hayatım bi yöne doğru akıyor ve sadece izliyorum…

Aslında memnunum bu akıştan ..

Karışık karmakarışık bir durum ???

Ama yok bi şikayetim nedense ..!

Bir kapı kapanıyor, bir kapı açılıyor..

Hayatına birileri giriyor, birileri çıkıyor.

Her an farklı düşünceler, farklı yaşanmışlıklar, acılar, lezzetler.

En ilginç olanı ise, hepsi gelip geçiyor.

En büyük dediğimiz acıda, mutlulukta hayal kırıklıkları da geçiyor.

Yerini bir alışılmışlığa, umursamazlığa, belki sabıra bırakıyor.

Zamanla hayat  unutmayı değil, alışmayı öğretiyor insana.

Bu yüzden ben senin adını ” Hayat” koydum.

Bazen hayat gibi renklisin, bazen de acımasız ama bazende şefkat dolusun.

Bu yüzden sen “Hayat” sın …

Geçmişsin, şimdiki zamansın ve belki de geleceksin ???

Yani sen hep olacaksın ben varoldukça..

Sen gerçeksin !! Neysen o, maske yok…

Gizlenmiş, dilin ucuna kadar gelmiş ama söylenememiş sözlerinin dışında başka sırrın yok  senin …

Yorgunsun, hatta belki pişmansın zaman zaman, kendinle kavgaların, bağrış, çağrışların sessiz çığlıkların var..

Bir çocuk kadar masumsun, içindeki çocuğu hiç öldürmemiş hep yaşatmışsın..

Kalabalıklarla dolu yalnızlıkların var…

Kaygıların, endişelerin, korkuların ve bir o kadar yaşama sevincin var senin.

Fırtına gibi sert, kar gibi soğuk, lodos gibi ılık ve güneş gibi sıcak olduğun anların var senin.

Hatta yağmur gibi sırılsıklam..

Dört mevsimi de yaşamak mümkün sende…

Ama öyle bir yanın var ki … 🙂 İşte o hayatın ta kendisi…

Sen sürekli bir şeyler sunuyorsun etrafına alan alıyor alamayan kalıyor…

Öğretiyorsun, eğitiyorsun ve zorluyorsun :))))

İşte bu yüzden ben senin adını ” HAYAT” koydum..


 

Özlem ÜNEY

 

 

 

 

 

 

 

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

1 Comment for this entry

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir