ERDEK !

30 Nisan 2011

 

 

Erdeği seyrediyorum bir sabah vakti sahilden…

Gözlerini oğuşturan uykudan yeni uyanmış bir çocuk mahmurluğunda sanki!

Güneş yeni gözüküyor karşılardan

Deniz üzerine düşmeye başladı parıltılar…

Kumsalın ilk misafiri oynaşan köpekler.

Kimseyi görmüyor gözleri koşuşturmaktan.

Martılar, balıkçı motorlarının peşinde günün ilk nafakasını kovalıyor.

Masmavi gökyüzü ve denizin güzelliği yavaş yavaş çıkıyordu ortaya.

Kafamda bin türlü soru işaretleri, hepsini .denize atmak istiyorum..

Ümidim var yarına,

Biliyorum aralık kalan kapılar birgün açılacak.

Tadilat, tasviye derken sıra yeni inşaata gelecek…

Ve ben elimdeki taşları tek tek denize atarken, ben Erdek’te yeni bir güne “Merhaba “diyordum…

Anılarım,korkularım, kırgınlıklarım, hayallerim, ümitlerim ve sessiz bekleyişlerimle…

 

Özlem ÜNEY

 

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

1 Comment for this entry

  • neco dedi ki:

    neresinden başlamalı söze
    yoksa hacet mi yok
    uyandığında güne,
    denize bakan gözler umutlu,
    derinliklerinde hasret sarsın bedenimi…
    yaşanmışlıklara takılıp kalma…
    yaşanacakları,
    yaşananları sınırlama…
    benli bensiz…
    senli sensiz…
    gece işte yine sessiz…
    yalnızlığında kollarında,
    umuda yelken açabilme ümitse,
    salma kendini…
    tutunacağın bir el,
    tutunacağın bi yürek,
    yeter de artar bile…
    ötesine geçmek gerek…
    sevincin, umudun…
    yetinmemeli…
    ötesine geçmek gerekir özlemin…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Next Post
»