“KARDELEN”

25 Nisan 2011

 

Bir balık olsam diyorum kaybolsam mavi derinliklerde…

Bir kuş olsam diyorum dalsam pamuk bulutlara…

Bir böcek olsam diyorum minicik kalsam koca dünyada…

Bir aslan olsam diyorum toplasam etrafıma tüm orman canlılarını.

Kükresem etrafıma…
Yok ya bu olmadı, hayatım boyunca aslan olmayı başaramadım ben.

Kimseye bağırıp çağıramam. Olsam olsam porsuk olurum ben.

Dişimle tırnağımla yaparım işlerimi, evimi; dişimle avımı, tırnağımla…

Bir gül olsam diyorum kırmızı bir gül, koklamaya kalkanın eline batsam…

Bir kaktüs olsam, sert ve sivri aç susuz yaşasam…

Bir orkide olsam, zengin evlerini süslesem…

Bir sarmaşık olsam, sarsam tüm evi kucaklasam dünyayı…

Bir papatya olsam, müjdelesem baharın eşsiz güzelliğini…
Yok ya bunların hiçbiride beni anlatmıyor…

Olsam olsam ben bir kardelen olurdum herhalde.

Karlara inat başımı göğe yükselten…

Hayatım boyunca bir kardelen gibi oldum, mücadelesiz nefes almak zordu benim için.

Ya yukarı çıkıp nefes alacaktım, ya da karların içinde donup kaybolacak…
Şu var ki, güneşin tepede durduğunu bilen her kardelen o karı delecek ve bembeyaz karda renklenecek.

Karlara rağmen inadına başını göğe yükseltmek.

Yaşamak, inadına yaşamak…

Bunları da beğenebilirsiniz:

1 Comment for this entry

  • neco dedi ki:

    kimi zaman insan, çok sevdiğinde korkulara kapılır ve kaçar… yıkmaktan… üzmekten… öylesi korkar ki… beyninde yaşar, herşeyi… abukluklar yormaz onu… gel-git sevdalar acıtmaz canını… yakalandığını anladığı an… korkular onu alır götürür… inadına yaşadığı düşündedir aslında çoktan bütünleşmiştir toprakla… keşke yaralı dizimin üzerine düşseydim…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir