yalnızlık…

kimi zaman kalabalağın ortasında kayboluruz…

yalnız kaldığımız bir an ise çokluğu yaşarız…

öyle bir gece daha…

kimler yok ki…

özlem… vici…

gecenin soğuğunda, sıcaklığı yaratıyor…

kadri, yavuz…

kendilerini öyle bir hissettiriyorlar ki…

 

nilay sızalı çok oldu…

 

gece de gündüze dönme telaşında…

yeni bir gün…

yine bir değişim yaşanacağına inanç…

bir bir eksilirken, bir bir çoğaldığımızı duyumsamak güzel…

niteliksiz kalabalıktan, nitelikli birkaç kişiye dönüşmenin keyfi…

kimi zaman acısı yürekte…

dur çiçeğim, sözünü dinliyorum sütle skol karışımı

karmaşadan uzak basit yaşayarak büyüyeceğim.

yalnız olmadığımı hissettiren dostlarım, teşekkürler topunuza…

Necmettin ÖZDEMİR

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Previous Post
«