Siz, “Hiç yere düşen kalp buldunuz mu?” hayatınızda”.

Ben buldum, hemde sağ ayağımın yanı başında.

Cumartesi gününü ve kalbi hep yakıştırmışımdır birbirine.

Ve ben bu Cumartesi “Kalpli Bileklik” buldum 🙂

Kırmızı ipi, ortasında kalbi ve kalbin içinde nazar boncuğu vardı.

Birisi düşürmüştü kalbini, belki de atmıştı.

Belki de o kalpli bileklik onun için çok değerliydi.

Ne olduğunu, neden orada olduğunu bilemem.

Ama yere bir kalp düşmüştü, güzel ve temiz bir kalp idi  oda bana nasip oldu.

Ben almasam başkası alacaktı, belki de yanlış ellere düşecekti, yada sabah sokakları süpüren çöpçüler farkında olmadan süpürüp geçeceklerdi bu kalbi.

” Kör olası çöpçüler aşkımı süpürmüşler” durumuna mahal vermemek için nazar boncuklu kalbe ben sahip çıktım.

Hayatımda ilk defa sokakta birşey bulmuştum.

Yaralı kalp çok gördüm ama, yere düşen kalp hiç görmemiştim buda ilk oldu.

Öyle güzel ve özel bir anda karşıma çıktı ki  bu kalp,bende çok şaşırdım.

Bu kalbe ihtiyacım vardı ve bu kalp bana gökten zenbille  armağan olarak gönderildi sanki.

Sahibi, sahip çıkamamış.

Kalbi yere düşürdükten sonra, kaybolduğunu farkedince  üzülmüşmüdür acaba ??

Eğer üzülüyorsa içi rahat olsun kaybettiği kalp emin ellerde..

 

Özlem ÜNEY

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

1 Comment for this entry

  • neco dedi ki:

    ne bu yaaaa… inanılmaz anlatım… ben de sözcükleri seçmeden, bezemeden içimden geldiğince yazıyorum… ’emin ellerde’ olmak bi özlemdir… insanda kalbini alıp sökmesi, yere atması hissi uyandırıyor.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir