Bunca yıl sonra “Suçlu kim” sorusunu bana sorduran “suçlu kim ” bilmek istiyorum.

Soruyorum beni kim sevgi arsızı yaptı..

Kim yüreğime sevgi tohumlarını bol bol serptti ve gitti

Neden ben herkesin,dostu,arkadaşı,annesi,ablası,sırdaşı, kurtarıcısıyım.

Neden annem yok, neden babam yok, neden ablam yok, neden kardeşim yok.

Hepsi birer birer yok olduğu için mi ben bu görevleri yüklendim.

Bir taraftan güçlü ve cesurken, diğer taraftan neden ürkek ve korkak hallerim.

Yapılan tüm kalleşliklere affedici bir ruhla cevap vermem neden..

Neden kimse kendinle hesaplaşmazken ben sürekli hesaplaşıyorum..

Hayallerimi, güvenimi ve sevgiye,özleme dair her şeyi

Sırtıma yüklenmiş boşaltacak yer arıyorum ..

Tek tek karıştırıyorum geçmiş sayfaları

Her satırında bir can acısı

Önümde kocaman geniş bir muamma deryası.

Zaman su gibi akıp geçiyor.

Her gün bir yaprak daha..

Büyüdüm anne,

Hani  küçükken yaramazlık yaptığımda bana kızar ve “anne olunca beni anlarsın “derdin ya.

Ben anne oldum ama, hala seni anlayamadım.

Ben kızımın gözünden akan bir damla gözyaşına dünyaları yıkabilecekken

Senin bana döktürdüğün gözyaşlarının sebebini anlamadım anne

Ben anneliği her şeyin önünde tutarken.

Senin anne oluşunu ve beni unutmanı anlayamadım anne.

Evet ben kızımı yalnız bırakmamak için ölmekten korkarken , senin yaşarken terkini ve ölümünü anlayamadım anne.

Yıllar sonra  bu mektupla seninle konuşurken ve “anne” kelimesini kullanırken hiç canım acımadı biliyor musun.

Kızım beni her an özlerken, benim seni hiç özlemeyişimi de anlamadım anne.

Sen nasıl bir annelik yaptın ki bana, ben mükemmel bir anne oldum onu da anlamadım.

Hayatımda ki en büyük suçlu sensin aslında..

Bütün yalnızlıklarımın,özlemlerimin, açlıklarımın altında hep sen varsın aslında.

Hani içinde bir kıvılcım olur ya, bendeki kıvılcım kor oldu.

İnan ama her şey yolunda gidiyor yine de.

Ben büyüdüm be anne..

Yanından ayrılamayan ufacık kızın

Artık uzaklarda, üstelik yalnız

Hem de herkesin içinde..

Yeniden çocuk olmayı, sadece acıkınca ağlamayı ,

Bugünleri, şimdiyi yaşamayı hiç istemezdim anne.

Bir hayal kuruyorum dokunma sakın bana.

Zaman geri gitse, ben yeniden çocuk olsam ve sen bana gazozlu kek yapsan..

Sadece kendimi kandırıyorum biliyorum.

Bu halim ne sitem, ne de naz..

Olsun ben yine de ayaktayım

Ve ben her şeye rağmen iyiyim

Belki merak ediyorsundur !!!

Özlem ÜNEY

Bunları da beğenebilirsiniz:

11 Comments for this entry

  • Duygu dedi ki:

    Özlem abla cok cok guzel bır yazı yüreğine sağlık

  • Merve Düşmez dedi ki:

    Ablacım yüreğine , parmaklarına sağlık döktürmüşşün yine
    gözlerim doldu okurken sen benım hem annem hem ablam hemde
    arkadasımsın
    ınankı bende senı cok ozledım en kısa zamanda gorusmek uzere opuyorum sneııı
    hersey gonlunce olsun

  • Gülseren dedi ki:

    Özlemcim bundan güzel anlatılamazdı canım…

  • vicdan dedi ki:

    İşte senin büyüdüğünün yazısıdır bu özlemim…sana yazmak yakışıyor günlüklerine dair …yazdıkça büyüyorsun…ve her adım seni eskiden koparıyor, yenileniyorsun…seni çok seviyorum papatya kızınla…
    öptüm kadın

  • neco dedi ki:

    duyguların hoyratlığı, hesapsız-kitapsız, kurgusuz… dönüşüme uğramadan akışı…
    büyüme korkusu kimi zaman…
    içindeki çocuğu hep yaşatma…
    çocuklarının ise büyümeni dilemesi…
    çocuklar şokluyor anneyi, babayı…
    sen de şoklamışsın…
    umarım bir başka açar sevgi bundan böyle…
    içindeki çocuğu yaşatırken, çocuklarına büyük olmak… belki de sır burda… ‘süt içmeli’ büyükler, büyümeli… benim çiçeğim öyle demişti bana, süt iç büyü artık…
    o gün bugündür, daha yüksek sesle, daha içten söylüyorum ona sevdiğimi…
    acılar yukarlarda yaşandığında, sevgilerin değerini daha iyi farkediyor insan… seni seviyorum diyebilmeyi ve yaşamayı bilebilmeli…
    haykırabilmeli belki korkusuzca…
    masal gibi…
    sözcükleri tüketiyor,
    hayatı örseliyor,
    yalnızlığı seviyoruz belki…

    • admin dedi ki:

      Neco, ” Seni seviyorum ” demekten hiç bir zaman korkmadım, demek doğru yapmışım 🙂 Ayrca seni de çok seviyorum.. 🙂

  • yılmaz dedi ki:

    Son yazı bu mu?

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir