Yaşanmışlıklar mı, yoksa yaş mı bilmiyorum.

“Kapris” li bir davranış ile karşılaştığım da deliye dönüyorum

Oto kontrolümü kaybediyorum ve kendimi tanıyamıyorum bir anda.

Kimsenin kaprisiyle uğraşacak gücüm yok artık.

Hele bir de bu kaprisli tavrı hiç yapmaması gerekenler yapınca..

Cinnet geçirircesine çıldırıyorum.

Kapris ve surat benim hayatımda yeri olmayan iki şey.

Bunu yapanlarında yeri yok hayatımda tek tek çıkıyorlar sırasıyla ..

İletişimin en ucuz ve en basit yolunu seçmek niye anlamıyorum.

Yeni nesil çocuklara bakıyorum da 5 yaşındaki bile kapris yapıyor.

Ebeveynler mi var problemli, çocuklar mı acaba.

Belki de fazla arkadaş oluyoruz çocuklarımızla.

Onlar da bizim “Anne ” yada “Baba” olduğumuzu bir anda unutuyorlar belki.

Çocuklara  hak vermek ve anlayışlı davranmak, onlara sizin üzerinizde kapris yapma hakkı veriyor gibi.

Biz çocukken kapris yapmak bir tarafa, surat bile asamazdık çevremizdekilere.

Şimdi ki çocuklar için belki de istediklerini yaptırmanın tek yolu.

Kaprisle halledilmeye çalışan isteklere benden onay yok.

Kaprizsiz gel canımı al.

Kapris yapıp ne beni üz, ne de kendini ..

Kendimizi ifade edebilmek ve sorunlarımızı halledebilmek için en doğru yol konuşmak.

Ya da ben bundan anlıyorum.

Bana bir şey anlatmak istiyorsanız “Konuşma” yolunu tercih edin.

Diğer yollar  kim olursanız olun beni kaybetmenizi sağlayacaktır.

Özlem ÜNEY

 

 

 

 

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir