Bu sabah kendi kendime “Günaydın” dedim henüz doğmamış olan güne.

Güneş yine yoktu bu sabah, eksik başladı gün.

Yüzümdeki tebessüm, dilimdeki günaydın mahsundu.

Geceden gelen bir yarım kalmışlık vardı sanki.

Söylenmemiş cümleler, dilin ucuna gelmiş gelmiş kelimeler.

Hepsi boğazda düğümlenmiş kalmış.

Ondan belki de bu sabah ışık saçmıyor.

Anlayamadığım birşeyler içimden kopuyor.

Bir cam misali kırıldım sana.

Diyemedim seni üzmemek için.

Yüreğimde bir ukde kaldı akşamdan sabaha.

Olsun ben alışkınım kırılmaya, kendi kalbimin tamircisi oldum bu hayatta.

Kendime sarılmayı öğrendim.

Ben kendime sarıldığım gibi sarıldım hayata.

Bu sabah  gün aydı aymasına da …

Ben bir cam misali kırgın başladım güne..

Özlem ÜNEY

 

 

 

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir