Hayat öyle acımasız ki..

Kime neyi anlatacaksın, yada nasıl anlatmalı bilemiyor insan.

İnsanın bağırası geliyor bazen.

Her insan hayatında hatalar yapabilir.

Bende yaptım mutlaka.

Bilmeden kırdığım kalpler vardır..

Ama ben daha çok haklı olduğumu bile bile,

Sırf kopmalar olmasın diye kabullendiklerimle hatırlıyorum kendimi.

En çok sevdikleri yakar insanın canını.

Sen onları kabullendikçe,sevdikçe.

Üzerine üzerine basarlar.

Basacak zemini çoğaltırsın ve basacak alanlar çoğalır nedense.

Basmaz dediklerim bile ezdi çim zemini.

Sonunda çimlerden eser kalmadı,soldurdular,kuruttular bahçemi.

İsyan noktasına geldi mi insan.

Onu durdurmak çok zordur.

Yaşanan samimiyetsizlikler,verilip söylenip tutulmayan arkasında durulmayan her şey birikmiştir .

Kırılan kalp..

Sen bile inanamazsın yüreğinde yaratılan yaraların acısına.

Nasıl susmuşum bunca olan bitene, nasıl göğüslemişim dersin.

Hani bunlar benim dostumdu, nasıl yapabildiler bunca şeyi dersin.

Gözlerinde yaşlar kuruyana kadar ağlasan ne olacak sanki.

Bunca haksızlık acımasızlık karşısında.

“Gönül umduğuna kırılır” derdi hep babam.

Umduğundan gelen kalp kırıklığı, haksızlık tabii daha çok yakar insanın canını.

Bana acı çektirenlerin intikamını almak için,

Sorgusuz sualsiz affediyorum onları, sonra da sorgusuz sualsiz çıkarıyorum hayatından.

Yada arama uzun mesafeler koyuyorum.

Sorgusuz sualsiz affetmenin acısı daha büyük oluyor bence..

Bunları da beğenebilirsiniz:

2 Comments for this entry

  • halil dedi ki:

    selam aynen bende sizin gibi düsünüyorum Özlem Hanim
    “gönül umduguna kirilir”mis. zaten herzaman öyledir hayatta hep sevdiklerimiz,önemsediklerimiz bizlari kirar,üzer hayal kirikliklari yasatir bizlere..bunlara ragmen yine insan vaz gecemez sevdiklerinden,umduklarindan..

    sizde cok güzel dile getirmissiniz kaleminize saglik Efendim hayirli bir gün olsun size..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir