Her ne yaşta olursa olsun, hiç büyümeyiz aslında.

Hep çocuk olarak kalırız annelerimizin gözünde.

Babalar annelere göre daha katıdırlar, çok azı gösterir yumuşak yüzünü.

Annenin karnında başlar çünkü yaşam serüveni.

Bu yüzden büyümeyi beceremeyiz annelerimizin gözünde.

7’sinde ne isek , 47’sinde de aynıyızdır.

Zaman zaman onları ihmal ederiz belki, kendi koşuşturmacamızdan.

Bazen de onların bizi korumak amaçlı yapılan iyi niyetli davranışlarına kızar ve gereksiz buluruz.

Hatta tepki veririz.

Aslında onlar neyin doğru olduğunu bilirler belki.

Bu yüzden bize bazen küserler, kırılırlar ve alınganlık yaparlar zaman zaman.

Ama biz kendimiz yaşamak ve öğrenmek isteriz…

Biz annelerimizin gözünde büyümediğimiz gibi, kendi çocuklarımız da bizim gözümüzde büyümez.

Kaç yaşına gelirsek gelelim ” Hep küçüğüz”..

 

Özlem ÜNEY

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Previous Post
«
Next Post
»