Eskiler ne demişse doğru demiş..

“Can çıkar,huy çıkmaz” sözü de bunlardan biri..

Bazı huylarımız vardır ki canımız çıkar yine onları terketmeyiz.

Huy değişir mi ??

Değişmiyor elbette, ama bu benim huyum dediğimiz birçok alışkanlıklarımızdan kurtulmamız mümkün.

Alışkanlık ile huyu ayırt etmeyi başarabilirsek tabii..

“En kötü huyunuz ne?” diye sorulduğunda hep verdiğim cevap aynı oluyor..

” Ben diyememek”..

Oysa çok kararlıydım artık “Ben” demeye..

Bir “Ben” var çünkü..

Ben ne isterim, ben neyi severim, ben ne yaparım ben, ben, ben…

Yazarken bile rahatsızlığını duyduğum bu sözü uygulamaya geçirmem çok zor görünüyor..

Ben ” Ben” denildiğinde mutsuz olanlardanım.

Sen demek yada karşımdaki, etrafımdaki insanların beklentilerini ve isteklerini yerine getirmek daha mutlu ediyor nedense..

Zaman zaman bu durum fazlasıyla sıkıntıya düşürse de ,

Kırılmama, üzülmeme sebep olup canımı çok acıtsada olmuyor.

Can çıkıyor huy çıkmıyor işte..

” Ben” demek istesem de , “Ben” de varım diye var gücümle bağırmaya çalışsamda olmuyor, olmuyor.

Aşırı ” empati” galiba.

Halbuki bu sefer başaracaktım.

“Ben” diyemediğim için ödediğim bedelleri unutmayacaktım.

Hepsi sözde kaldı..

Biliyorum yine canım yanacak.

Her an “Ben” diyememenin faturasını ağır ödeyebilirim.

Bu sefer hazırlıklıyım galiba..

Fatura kesildiğinde rahat ödeme yapabilmek ve nakit sıkıntısı çekmemek için  şimdiden birikim yapmaya başladım.

Evet huyumu değiştiremiyorum.

Ancak hayal kırıklıklarına hazır olmayı becerebiliyorum, hatta hayal bile kurmuyorum desem yeri .

Bir “BEN” var ama ,

Ne ben, ne de bir başkası henüz onu alıp çıkaramadı.


Özlem ÜNEY

 

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir