KAYBOLAN ÇOCUKLUK

14 Şubat 2011

Çocukluk deyince hepimizin yüzünde bir tebessüm oluşuverir birden.

Acısıyla tatlısıyla güzeldir çocukluk yılları nedense.

Ben çok erken tanıdım çok erken tattım cilvesini kaderin

Zamansız büyüdüm.

Şimdi kayıp çocukluk günlerim

O yüzden bir yanar bir sönerim

Bazende bir ağlar bir gülerim…

Hayat herkese aynı yerden göstermiyor kendini.

Çocukluğu kayıp olanın buruktur hep sevinçleri.

Büyümek, kaybolan çocukluk günlerini arayıp arayıp yorgun düşmektir aslında.

Erken büyümek ve yaşamla erken tanışmak ise daha çok yorar insanı.

Yaşamı boyunca kaybettiği çocukluğunu arar durursun.

İçindeki sevgi dolu çocuk ölmemiştir.

Tüm yorgunluğuna, bütün kırılmalarına rağmen küsmezsin hayata.

Hayata sil baştan başlamak korkutmaz hiçbir zaman “Kayıp Çocukluk” yaşayanları.

Peki şimdiki zamanın çocukları ne durumda bir bakalım..

Bence onların çocuklukları hiç olmadı olmayacakta.

Sosyal gelişimlerinde önemli rol oynayan grup halinde oynanan ve eğlenilen “saklambaç”, “birdirbir” “kovalambaç”, “yakan top”, “köşe kapmaca”, “körebe”, “sek sek” ve “çelik çomak” gibi oyunlardan mahrumlar bilmiyorlar bile.

Sosyal yaşamdan kopmuş, ekranlara yapışmış solgun çocuk yüzleri, bireysel teknolojik oyunlarda buluyor kendini.

Bilgisayarlar çaldı çocuklarını …

Bunun üstüne ebeveyn geçimsizliklerinin ve ayrılıklarının , insan ilişkilerindeki kirlenmenin tavan yaptığı zamanın  tam ortasına düştüler üstelik.

Çocuklarımız kaygılı,endişeli, mutlu ve güvensizler yaşama karşı.

Haklılar hemde çok haklılar.

Etraflarına baktıklarında örnek alacak bir büyük göremiyorlar çünkü.

Televizyon,bilgisayar,aile ilişkileri, sosyal ilişkiler, tacizler vs her şey gözlerinin önünde .

İsteseniz bile gösteremezsiniz güzellikleri onlara artık.

Sizden duydukları ile gördükleri örtüşmüyor da ondan.

Kendi ellerimizle çaldık çocuklarımızın çocukluğunu.

Zamansız büyüdüler, erken yük aldılar.

Cahit Sıtkı Tarancı’nın şiirindeki gibi “Affan dedeye para sayıp” satın alacakları bir çocuklukları bile yok aslında.

Herşeyi yok ettiğimiz gibi ” Çocukluğu” da yok ettik.

Bravo bize…


ÇOCUKLUK

Affan dedeye para saydım,
Sattı bana çocukluğumu.
Artık ne yaşım var ne de adım;
Bilmiyorum kim olduğumu.
Hiç bir şey sorulmasın benden;
Haberim yok olan bitenden.
Bu bahar havası, bu bahçe;
Havuzda su şırıl şırıldır.
Uçurtmam bulutlardan yüce,
Zıpzıplarım pırıl pırıldır.
Ne güzel dönüyor çemberim;
Hiç bitmese horoz şekerim!



Özlem ÜNEY

Bunları da beğenebilirsiniz:

2 Comments for this entry

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Previous Post
«