SORGUDAYIM…

11 Şubat 2011

Saat gece yarısı  telefonumda Yaşar’ın “Aldanırım” melodisi çalıyor.

“Aldanırım ben zaten gülüşüne ah gülüşüne”.

Uykumdan birden uyanıp “Alo” diyorum.

Telefondaki ses tanıdık, birkaç saniye konuşup kapatıyoruz.

İşte gece yarısı gelen bu telefonla düşünmeye başlıyorum  nedense.

Kendi içime doğru yolculuğa başlıyorum.Yolum uzun görünüyor.

“Haksızlık” diyorum içimden.

Uykulu gözlerle kalkıp kendime önce bir kahve hazırlıyorum.

Sonra sigaramın dumanı, başlıyorum sorgulamaya kendimi.

Telefonun  ucundaki ses bana nerede olmam gerektiğini hatırlatıyor biranda.

Evet, nerede olmalıydım ben aslında şu anda.

Cevap vermek istemiyorum bu soruya…

Şu an nerede olduğum önemli olan ve ne hissettiğim gecenin bu vaktinde.

Yıldız merdivenin tepesinde olmayı ve oradan hiç inmemeyi isterdim aslında.

Ama yok böyle bir merdiven…

Sadece rüyalarda ulaşıyoruz bu merdivene.

Gerçek hayatta ise bulduğumuzu ve çıktığımızı sanıp, sürekli yuvarlanıyoruz bu merdivenden.

Öğrenemedim  galiba yıldızlara ulaşmanın mümkün olmadığını.

Ama bu benim düşüm.

Bir gün o yıldızlara ulaşacak ve merdivenin en üst basamağına çıkıp “İşte buuuuuuuuu” diye bağıracağım.

Bunun için daha yaşanacak çok kırılma noktası var.

Sorgulama modundayım  bu gece.

Bir şeyler yanlış gidiyor.

Eksik var bir yerlerde biliyorum.

Ama bile bile “LADES” yapıyorum.

Neden,niçin bilmiyorum.

Bildiğim tek gerçek kendi canımı bile bile acıtıyorum

Gece yarısı sorgusu var bu gece.

Kime, neye, niçin hissedilenler ?????????

Bu gece sabah olmayacak gibi.

Sorulacak ve cevap verilecek çok soru var.

Kimse üstüne alınmasın sakın.

Benim davam bu…

Hata yapıyorum bir yerlerde biliyorum.

Dedim ya sorgudayım bu gece.

Sabaha karar belli olur.

Belki serbest kalırım, belki de cezam kesilir tutuklanırım.

Hayırlısı…

Özlem ÜNEY

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Previous Post
«
Next Post
»