Bu gece içimden hep konuşmak geliyor nedense.

Birileri beni susturmaya çalışıyor da ondan mı acaba ???.

İnsan psikolojisi belki, bize ne yasaklanırsa hep içimizden onu yapmak gelir.

Birileri bizi şartlar. Ve bize bir eylem ve düşünce için       ” Bunu yapma” der.

Peki biz ne yaparız ???

Farkında olmadan beynimize  ” bunu yapmamalıyım” komutunu verir ve yapmamamız gereken eylem yada sözü sürekli düşünürüz.

Herhalde bana da bu gece birileri ” Sus ” komutunu verdi, yada çok konuştuğumu ima etti galiba.

İnadına konuşasım, yazasım var bu gece…

Ya da bugün anlatmak istediklerimi anlatamadım belki.

Belki de konuşmak istediklerimle konuştuklarım yetmedi kimbilir.

Susmak istemiyorum ben. Konuşmak istiyorum. Kime ne 🙂 Konuşmamdan rahatsız olan varsa kulağını tıkasın.

Bence susmak  sessiz bir bekleyiş olur.

Veya birinin farketmesi doğru algılayabilmesi için verilmiş süre…

Bazen kırılgan bir tepkidir,bazende bir duruştur susmak belki.

Kabul edilmiş suçtur. Belki de  bir gidişi kabullenmektir.

Benim susmak için böyle nedenlerim yok.

Ben konuşamazsam, anlatamazsam insanlarla iletişimi koparmışım demektir.

Benden susmamı sakın ama sakın beklemeyim.

Hayatım da yeteri kadar sustuğum dönemler oldu zaten…

Konuşmanın en önemlisi kendi kendimizle konuşmaktır. Ama bunu çok az yaparız.

Konuşmaktan kastım kelime veya cümle çokluğu değil.

Zaten bebeklikten bu yana hep suturuluyoruz. “sus ağlama”, “sus sen karışma”, sus sen küçüksün” vs. vs..

Amannn neyse öyle veya böyle bu gece ben konuşmak, anlatmak istiyorum.

Birde sen susturma…

Kimse beni susturmasın…. Ben konuşma vaktindeyim…

Dinlemek isteyen buyursun… 🙂

Özlem ÜNEY

Bunları da beğenebilirsiniz:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir